Entradas

Cuando la vida pesa

Imagen
Al principio tienes problemas con las cosas pequeñas, pero luego eliges ignorarlas. Es como una jaqueca, te dices que es temporal, que pasará. Es solo un mal día. Pero no lo es, estás atascada en este estado mental. Te acostumbras a usar una máscara social y vivir entre los demás, porque es lo que tienes que hacer. Es lo que hacen los demás. Pero el problema no desaparece. Te esfuerzas por actuar todos los días y empieza a costarte más y más. Allí es cuando comienzas a caer más profundo, y es entonces, cuando empiezas a alejarte de amigos y familia. A veces ignorándolos por completo. Todas las satisfacciones desaparecen. Las pequeñas cosas que solían hacerte feliz, ahora son insignificantes. Incluso las cosas simples se vuelven dolorosas. Por eso es que no tienes motivación. Por qué continuar haciendo cosas si nada te hace feliz. Todo esto te hace sentir incluso peor, y te ves atrapada en un círculo vicioso. De pronto te das cuenta que estás viviendo en cámara lenta. L...

Zutaz ari naizenean nitaz ari naiz

Imagen
Mundu mailako gerra intimo eta latz batean beste behin zeure buruari biziraun diozunez, behingoz erabaki duzu zauden lekuan geratzea, zure ametsen eraiste neurtuari ekitea, zuk horrenbeste denboran eta horrenbesteko afanez gordeak, ez duela zuk uste adina balio onartzea. Ze zu beti bizi izan zara behin-behineko egoera baten aukerakoa, zirudien etengabeko noraezean ez zenuela nahi honaino iritsi, baino beste inora ere ez, zalantzarekin, etengabeko pertsekuzio bat zen. Ihes egiten diozun eta jarraitzen duzun horren artean zabiltza itzal arrotz baten jabe. Ez zara besteek uste dutena, agian zeuk uste duzuna ere ez, oraindik ez hura bihurtu zen denborarekin, honezkero ez, zeure aukeren gainetik amestu behar izan zenuen, irteera zen zulo hartatik aterako bazinen. Horregatik erabaki dut nire amets denak eraistea Hobe duzu momentu batez ni bakarrik uztea, zure begiei begiekin eutsi eta elkarri amore ematea elkarren ondoan, ilargiak buelta bat ematen digun bitartean, goi...

| |

Imagen
Yo sólo pido pausa y tú me das ojos de huracán.  Yo sólo pido calma y tú haces espuma el agua del mar.  Sólo pido silencio y gritas que no digo la verdad. Yo sólo quiero pausa, tú rebobinar.  Yo sólo busco un ritmo lento, tú velocidad.  Yo sólo pido una dulce mentira, tú toda la verdad.  ¿Tú qué sabrás? Si despiertas lejos de esta casa.  ¿Tú qué sabrás? Si no vives dentro de esta jaula.

14 de diciembre

Imagen
14 de diciembre del 2009 → me dan la noticia de que mi abuela (madre ♡) acaba da morir. 14 de diciembre del 2017 → me dan la noticia de que mi abuela va a morir.  Las dos, con la misma enfermedad. La misma puñetera enfermedad. Pankreas.   Demasiada casualidad. El 14 de diciembre ya era el día tachado de mi calendario, el peor día de mi vida lo recuerdo como si fuese ayer. Un lunes por la mañana, a eso de las siete, vino mi tía a casa, se sentó a mi lado y me lo dijo, tal como pudo. Yo empecé a gritar, empecé a llorar, empecé a tirar todas las cosas que había a mi alrededor. Gritando que no, que no podía ser cierto. Que me estaba mintiendo. Rabia. Ira. Enfado. Odio. Indignación. Impotencia. Tristeza. Dolor. Soledad. Se me cayó el mundo encima. Ella me sacó del problema. Ella me acogió en su casa. Ella intentó hacer el papel de madre lo mejor que pudo. Y lo logró. Con ella me recuerdo feliz. A su lado me sentía segura. A su lado me sentía querida. Su ...
Estaría bien dejar de quererte, aunque solo fuera un rato. Estaría bien volver a respirar hondo, sin tener que ahogarme en todas esas apalabras, que al final no te dije, o no me dejaste decir. Estaría bien volver a casa, sin tener que recordar una y otra vez, con una espada, que ya no estas, que ya no somos. Estaría bien volver a casa, y encontrarte allí, y volver a quererte, y a mirarte, y a no dejar de hacerlo.

Da.

Imagen
Zuk esango al didazu nik zer esan nahi dudan Zuk esango al didazu zer nahi dudan, nor maite dudan Zer den behar dudana, zein diren nire ametsak, beldurrak, ikarak, pozak eta gezurrak, eta agian Zuk jakingo al duzu niretzat zer den ona Erabakiko al duzu nola jantzi eta zer edan Eskatu ez dudana eskeintzen didazu baina Behar ez dudan zerbait da, arnasa kendu didana Ta askatu egin naiz, ozen nahi dut esan, bizirik atera naiz Ta estualdiak lausotu egin dira goizeko lanbroa bezela Ta arnas sakon batek, zabaldu ditu ate, lehio eta kutxak Ta berriro ere, ur gazitan epel...
He cambiado. No soy yo. No me reconozco. Me duelo. Yo. A mí. No me siento bien. Somos humanos. Todos tenemos días buenos y días malos. Yo estoy en racha. Pero del menos. Y no. No me ha sucedido nada grave. Menos es más dicen. La gente de mi alrededor tiene salud. Eso es lo importante. El problema. Soy yo. Tengo yo el problema. Yo. Conmigo misma. Bloqueo. Un bloqueo mental. Y emocional. Eso es. Un bloqueo mental y emocional. Atasco interior. No sé como salir. No se como he llegado aquí. ¿Por qué estoy aquí? No debería de estar escribiendo nada de esto. No se por que lo hago. Perdida. No me hagáis mucho caso. Me ha visitado la de cada mes y tengo las hormonas fuera de lugar. Revolución hormonal. Revolución sentimental. Revolución integral. Puedo ponerme a llorar en un segundo. En cambio reírme a carcajadas me cuesta más. No me reconozco. Entiendo que vosotros tampoco lo hagáis. Quizá no ves lo que te gustaba de mí. No lo ves porque ahora no está. Se ha marchado. Ojalá vuelva pronto, porq...